BEYAZ GÜL


Bir hicran çölüne bıraktın beni

Kalbine girdiğim yolu kopardın

Yaydın üzerime yalan gölgeni

Adını andığım dili kopardın

 

İçimden boşluğa savruldu külün

Hüznün ateşiyle yandı kâkülün

Yıllardır ruhumda öten bülbülün

Her seher konduğu dalı kopardın

 

Uzattıkça sana boş ellerimi

Birer birer yıktın hayallerimi

Bilmem ölü müyüm yoksa diri mi

Saçımdan son siyah teli kopardın

 

Gönlümde aşkınla her gün yeşeren

Göğü yıldız yıldız önüme seren

Aynasında yalnız seni gösteren

O güzel, bembeyaz gülü kopardın

SEMRA DEMİR